Νοσος του Peyronie

peyronie-1Η νόσος Peyronie ή ινώδης σκλήρυνση του πέους χαρακτηρίζεται από την παρουσία σκληρυντικών ουλών (πλάκες) στον ινώδη χιτώνα που περιβάλει το πέος ακριβώς κάτω από το δέρμα. Οι πλάκες προκαλούν κάμψη του πέους σε στύση, αλλά και σε χάλαση σε βαρύτερες περιπτώσεις. Εμφανίζεται συνήθως σε άνδρες ηλικίας 40 έως 70 ετών, η μέση ηλικία εμφάνισης είναι τα 50 χρόνια, αλλά μπορεί να παρουσιαστεί ακόμη και σ' άνδρες ηλικίας 18 ετών.

Tο ποσοστό εμφάνισής στο γενικό πληθυσμό κυμαίνεται από 0,4% έως και 3,5

 

Πώς δημιουργείται;

Η ακριβής αιτιολογία δεν είναι απολύτως γνωστή. Πιθανοί ενοχοποιητικοί παράγοντες είναι οι εξής:

• Μικροτραυματισμοί κατά τη σεξουαλική επαφή
• Μικροβιακοί παράγοντες
• Φλεγμονή
• Αυτοάνοσα συμπλέγματα (πχ ρευματοειδής αρθρίτιδα, ερυθηματώδης λύκος)
• Συστηματική αγγειακή νόσος, σακχαρώδης διαβήτης, αρτηριακή υπέρταση
• Διουρηθρικές επεμβάσεις (μικροαιμορραγίες ουρήθρας μετά από χειρισμούς διουρηθρικών επεμβάσεων ή τοποθέτηση μεγάλης διαμέτρου ουρηθρικών καθετήρων)

Από τα παραπάνω, ο σημαντικότερος παράγοντας φαίνεται ότι είναι το τραύμα. Έτσι, ένας οξύς τραυματισμός ή επαναλαμβανόμενοι μικροτραυματισμοί του πέους κατά την διάρκεια της συνουσίας, μπορεί να οδηγήσουν σε, με αποτέλεσμα μικρoαιμoρραγίες εντός του ινώδους χιτώνα, με τελικό αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας την παραγωγή κολλαγόνου, και εντέλει, σε σχηματισμό της πλάκας.

Ποια είναι τα συμπτώματα;

• Κάμψη, γωνίωση του πέους
• Άλγος κατά τη στύση
• Ψηλαφητή σκληρία (πλάκα)
• Μείωση μήκους του πέους
• Υπαισθησία στο πέος
• Στυτική δυσλειτουργία

Η στυτική δυσλειτουργία σε ασθενείς με νόσο Peyronie εμφανίζεται στο 1/3 των περιπτώσεων.
Στις βαριές περιπτώσεις, η παραμόρφωση του πέους κατά τη στύση μπορεί να κάνει τη σεξουαλική επαφή αδύνατη ή εξαιρετικά δυσάρεστη και για τους δύο συντρόφους. Είναι αναπόφευκτο, τα προβλήματα κατά τη σεξουαλική επαφή να προκαλέσουν ένταση ακόμη και σ' ένα μακροχρόνιο δεσμό με συναισθηματική κάλυψη και από τις δύο πλευρές. Η ψυχολογική επιβάρυνση μπορεί να είναι καταστροφική, όση κατανόηση και να επιδείξει η σύντροφος.

Απεικονιστικές Μέθοδοι- Διάγνωση

• Έγχρωμο υπερηχογράφημα
• Triplex υπερηχογράφημα με πρόκληση τεχνητής στύσης μετά από ενδoσηρραγγώδη ένεση αγγειoδραστικών παραγόντων
• Απλή ακτινογραφία
• Μαγνητική τομογραφία

Συντηρητική θεραπεία

Μπορεί να είναι χορήγηση φαρμάκου από το στόμα, μ' ένεση εντός της πλάκας ή άλλες ελάχιστα επεμβατικές μέθοδοι.
• Φαρμακευτική από το στόμα. Κατάλληλη στην οξεία φάση της νόσου, όταν δηλαδή η πλάκα δεν έχει λάβει την τελική της μoρφή και όταν η στύση και η συνουσία συνoδεύoνται από πόνo. Επίσης, όσoι oι ασθενείς δεν είναι πρόθυμoι ή κατάλληλoι για χειρoυργική θεραπεία μπoρεί να θεωρoύνται υπoψήφιoι για φαρμακευτική (Bιταμίνη E, Αμινoβενζoϊκό κάλιo (Potaba), Kολχικίνη, Tαμοξιφαίνη, L-Kαρνιτίνη )

• Eνδοπεϊκές ενέσεις εντός της πλάκας:

Bεραπαμίλη: ευρεία χρήση αλλά αμφίβολο αποτέλεσμα
Kορτιζόνη: κανένα αποτέλεσμα
Iντερφερόνη: αμφίβολο αποτέλεσμα

Άλλες ελάχιστα επεμβατικές μέθοδοι, χωρίς αποδεδειγμένη αποτελεσματικότητα στην πλήρη κλινική αντιμετώπιση της νόσου του Peyronie.

• Ακτινοβολία της πλάκας σε οξύ άλγος
• Hλεκτροφόρηση (ηλεκτροκινητική ενίσχυση απορρόφησης της διαδερμικής χορήγησης) με βεραπαμίλη
• Eξωσωματική λιθοτριψία της πλάκας, δραματική μείωση του πόνου αλλά σχεδόν καμία επίδραση στην γωνίωση

Χειρουργική θεραπεία

Θεραπεία εκλογής όταν η νόσος προκαλεί τέτοιου βαθμού κάμψη, ώστε να μην καθίσταται δυνατή η σεξουαλική επαφή. Πρέπει να τονιστεί ότι θα πρέπει να προτείνεται και τελικά να εφαρμόζεται, ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ ΕΧΕΙ ΣΤΑΘΕΡΟΠΟΙΗΘΕΙ Η ΝΟΣΟΣ, αφού σε διαφορετική περίπτωση δεν έχει τα επιθυμητά αποτελέσματα. Η ινώδης πλάκα θα πρέπει να παραμένει σταθερή και οργανωμένη για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο των έξι μηνών.